Oliver Kahn – jeden z najlepszych bramkarzy w historii piłki nożnej

Największe osiągnięcia

Klubowe

W barwach Bayernu Monachium, Kahn zdobył wiele trofeów:

• Mistrzostwo Niemiec: 8 razy (1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2006, 2008);
• Puchar Niemiec: 6 razy (1998, 2000, 2003, 2005, 2006, 2008);
• Puchar Ligi Niemieckiej: 1 raz (2007);
• Puchar UEFA: 1 raz (1996);
• Klubowy Puchar Świata: 1 raz (2001);
• Liga Mistrzów UEFA: 1 raz (2001);

Reprezentacyjne

• Wicemistrzostwo Świata (2002)

Indywidualne

Oliver Kahn był wielokrotnie nagradzany za swoje osiągnięcia na boisku:

• Złota Piłka dla najlepszego piłkarza Mistrzostw Świata 2002;
• Najlepszy bramkarz świata wg IFFHS: 3 razy (1999, 2001, 2002)

Oliver Kahn i początki kariery

Oliver Rolf Kahn na świat przyszedł 15 czerwca 1969 roku w niemieckim mieście Karlsruhe. Przygodę z piłką rozpoczął bardzo wcześnie, bo w wieku sześciu lat, kiedy został zaprowadzony przez rodziców na trening do miejscowego Karlsruher SC. Od pierwszych treningów widać było fascynację do zgłębiania bramkarskiego fachu oraz wielki talent. Jak burza przechodził przez kolejne etapy szkolenia – wyróżniały go wielkie umiejętności i charyzma, bardzo ciężko też pracował. W 1987 roku zadebiutował w zespole seniorskim KSC.

Przydomek „Der Titan”, „Vul-kahn” i „Paul” – skąd wzięły się pseudonimy Olivera Kahna?

Oliver Kahn przez lata kariery zyskał kilka przydomków, z których każdy oddawał inny wymiar jego osobowości. Najbardziej rozpoznawalny to „Der Titan” (Tytan) – określenie ukute przez niemiecką prasę, nawiązujące do jego imponującej postury, żelaznej postawy między słupkami i wojowniczej mentalności, dzięki której stawał się liderem drużyny w najtrudniejszych momentach meczu. Kibice ukuli z kolei nieco bardziej żartobliwe miano „Vul-kahn” – grę słów łączącą jego nazwisko z niemieckim słowem „Vulkan” (wulkan), będącą odpowiedzią na charakterystyczne dla Kahna wybuchy emocji: krzyki na obrońców, starcia z rywalami, a czasem i z sędziami. Ta kontrowersyjna, pełna pasji strona jego osobowości sprawiała, że bramkarz budził skrajne emocje – był uwielbiany przez kibiców Bayernu i reprezentacji Niemiec, a jednocześnie krytykowany za brak opanowania.
Co ciekawe, w szatni i wśród najbliższych kolegów z zespołu funkcjonował znacznie skromniejszy pseudonim – „Paul”, którego pochodzenie sam Kahn owiał nutą tajemnicy w wywiadach po zakończeniu kariery. Ten kontrast między publicznym wizerunkiem „Tytana” a prywatnym, koleżeńskim przezwiskiem dobrze pokazuje, jak różnie postrzegano golkipera – jako budzącego respekt wojownika na boisku i jako zwykłego kolegę z drużyny poza nim. To właśnie ta wyrazista osobowość sprawiła, że Kahn stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek osobistych w historii niemieckiej piłki nożnej – status, który wykorzystuje do dziś jako ekspert i komentator futbolowy.

Bramkarz klubu Karlsruher SC

Debiut Kahna w pierwszej drużynie Karlsruher SC przypadł na 18 rok życia, co było znaczącym osiągnięciem, bowiem w owych czasach stawiano raczej na doświadczonych golkiperów. Młody bramkarz szybko zaskarbił sobie zaufanie trenera piłki nożnej i został etatowym numerem jeden, imponując swoimi umiejętnościami gry na linii, refleksem i zdolnością do antycypacji działań rywali. Koszulkę piłki nożnej Karlsruher SC przywdziewał w sumie 128 razy. Drużyna osiągała niezłe wyniki w Bundeslidze, a Kahn był jednym z kluczowych elementów tego stanu rzeczy. W 1994 roku został wypatrzony przez skautów piłkarskich czołowego niemieckiego klubu – Bayernu Monachium. Olivier postanowił zmienić otoczenie i był to jeden z najważniejszych transferów w jego karierze.

Przejście do Bayernu Monachium, wspaniała gra i zakończenie kariery

W 1994 roku transfer Olivera Kahna do FC Bayern Monachium za rekordową sumę dla bramkarza stał się faktem. To był kluczowy moment w karierze golkipera. Swój nowy klub reprezentował przez kolejne 14 lat, stając się prawdziwą legendą piłki nożnej. W sumie rozegrał w stroju bramkarskim Bayernu 429 meczów i walnie przyczynił się się do wielkich sukcesów na krajowej i międzynarodowej arenie. Wprawdzie początki miał trudne, ale po wejściu między słupki, swego miejsca już nie oddał, szybko udowodniając swoją wartość. W swoim drugim sezonie – 1995/1996 – zdobył z drużyną Puchar UEFA, a to był dopiero początek sukcesów. Wkrótce Kahn został wybrany kapitanem drużyny, więc jego wpływ na zespół jeszcze się zwiększył. Jego determinacja i mentalność zwycięzcy często były sprawiały, że jego partnerzy lepiej grali i osiągali świetne wyniki. Podczas swojej kariery w Bayernie, Kahn aż ośmiokrotnie zdobył tytuł mistrza Niemiec, dołożył także do tego sześć Pucharów tego kraju. W roku 1999 wraz z drużyną ze stolicy Bawarii dotarł do finału Ligi Mistrzów, gdzie doszło do jednego z najbardziej pamiętnych starć o najważniejsze w Europie trofeum. Bayern objął prowadzenie w szóstej minucie, po trafieniu Mario Baslera. Wynik ten utrzymywał się aż do 90. minuty spotkania. W doliczonym czasie gry zawodnicy Manchesteru United zdobyli jednak dwie bramki – dwukrotnie z rzutu rożnego (więcej o stałych fragmentów gry przeczytasz tutaj: pehasports.com/stale-fragmenty-gry-w-pilce-noznej) wrzucał David Beckham, a Sheringham i Solskjaer strzelali bramki. Trofeum pojechało ostatecznie do Anglii. Bayern po trofeum sięgnął w 2001 roku. W finale niemiecki klub starł się z hiszpańską Valencią. Regularny czas nie przyniósł rozwiązania kwestii zwycięzcy – potrzebne były rzuty karne. Te lepiej wykonywał Bayern, świetnie bronił Kahn, prowadząc Bayern do zwycięstwa w Lidze Mistrzów UEFA. Swoją wspaniałą karierę Oliver Kahn zakończył w 2008 roku.

Futbol reprezentacyjny – zawodnik reprezentacji Niemiec – Mundiale w 2002 i 2006 roku

W reprezentacji Niemiec Kahn grał w latach 1995-2006. W tym czasie rozegrał 86 meczów dla drużyny narodowej. Jego największym sukcesem na arenie międzynarodowej był występ na Mistrzostwach Świata w 2002 roku w Korei Południowej i Japonii. Podczas tych mistrzostw, Kahn był kluczową postacią, prowadząc Niemcy do finału. W meczu o złoto Niemcy zmierzyli się z Brazylią, a Kahn mimo porażki 0:2, został wybrany najlepszym piłkarzem turnieju. Był to pierwszy i jedyny raz, gdy bramkarz otrzymał Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza turnieju.

Kahn reprezentował także kraj na Mistrzostwach Europy w 2000 i 2004 roku. Niemcy nie osiągnęły w tych turniejach większych sukcesów, ale postawa bramkarza i jego forma zawsze była wysoka. W sumie w reprezentacji Niemiec zagrał 86 razy.

Rekord bez straconej bramki: 4 grudnia 1998 – 3 kwietnia 1999

Jednym z najbardziej imponujących osiągnięć Olivera Kahna w barwach Bayernu Monachium jest seria 736 minut bez straconego gola, którą zanotował w sezonie 1998/1999. Passa rozpoczęła się 4 grudnia 1998 roku i obejmowała osiem kolejnych występów ligowych, w których bramkarz Bayernu ani razu nie musiał wyjmować piłki z siatki – wynik ustanawiający ówczesny rekord Bundesligi.
Seria zakończyła się w symbolicznych okolicznościach – w Wielką Sobotę, 3 kwietnia 1999 roku, w meczu z Borussią Dortmund, gdy Heiko Herrlich dwukrotnie pokonał Kahna w krótkim odstępie czasu. Utrata gola wywołała u bramkarza jedną z najbardziej pamiętnych erupcji emocji w jego karierze – Kahn kompletnie stracił panowanie nad sobą, a po końcowym gwizdku sztab szkoleniowy Bayernu musiał go uspokajać. Incydent ten do dziś przywoływany jest jako jeden z symboli jego wojowniczej, bezkompromisowej mentalności, o której wspomina się także w innych fragmentach jego kariery.
Co istotne, Kahn sam pobił później własny rekord – w sezonie 2002/2003 zanotował aż 802 minuty bez straconej bramki, utrzymując rekord Bundesligi przez kolejny sezon, zanim w 2003/2004 roku przejął go Timo Hildebrand (884 minuty). Mimo to seria z przełomu 1998 i 1999 roku pozostaje jednym z najczęściej przywoływanych faktów, gdy mowa o wyjątkowej skuteczności i konsekwencji „Tytana” między słupkami.

Oliver Rolf Kahn po zakończeniu kariery

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 2008 roku, Oliver Kahn kontynuował swoją przygodę z futbolem jako ekspert i analityk. Pracował dla wielu stacji telewizyjnych, komentując mecze i dzieląc się swoją wiedzą dotyczącą piłki nożnej, taktyki drużynowej i – rzecz jasna – kunsztu gry na pozycji bramkarza. W 2021 roku klub z Monachium zaoferował Kahnowi stanowisko prezesa. Jako prezes Bayernu były golkiper pracował dwa lata. Nie był to łatwy czas dla klubu, Kahna i Hasana Halisamidzicia krytykowano i obwiniono za niepowodzenia, co zaowocowało zakończeniem współpracy.

FAQ: Oliver Kahn

Autorem artykułów na blogu jest polska firma produkująca stroje sportowe pod marką PEHA.